Onze Facebook Feed

Comments Box SVG iconsUsed for the like, share, comment, and reaction icons

4 months ago

Innerlijke Aandacht

Mooi hoe Jay woorden geeft aan zijn beleving. Als moeder van onze 2 jongens kan ik beamen hoe bijzonder jay zijn vader-rol inneemt. Hoe dat "werk" vraagt van een man om te gaan staan en soms ook te zitten daarin.

Kinderen opvoeden is als het beklimmen van een berg; je ziet de top die je bereiken wilt, maar hoe bereik je die? Al doende leer je. En ga je door dalen en over pieken. Je komt de mist tegen en soms kom je boven de wolken bij de heldere hemel. Alles is aanwezig in het opvoeden. Door weer en wind.

Dat vraagt reflectie. Mooi hoe Jay dat aangaat. En dan ook nog met onze kinderen. Ik voel me gezegend dat samen te kunnen doen. Door de mist, de dalen, over de heuvels, door bloemenweides en soms ranzige modder.

...........

"Eén van de dingen waar ik echt van geniet van het vader zijn, zijn échte gesprekken, die over het leven gaan. Als het nou gaat over iets heel persoonlijks, gevoelens en emoties of over hele praktische zaken rondom het maken van de juiste beslissingen. Of over relaties, over goede zelfzorg, over filosofische onderwerpen. Het luisteren naar de wijsheid en vragen van mijn jongens en de ruimte krijgen om ze daarin te horen, te begeleiden en het delen van mijn eigen ervaringen en wijsheid vind ik niet alleen geschenk, maar is ook zo helend voor mezelf. Het lijkt wel of de laatste dagen er even een piek is in het hebben van dit soort gesprekken. Zo vroeg mijn jongste een paar dagen geleden, waar ik echt spijt van had in mijn leven en waarom. Zo maar, out of the blue! En zojuist mocht ik naar mijn oudste luisteren, toen hij uitgebreid vertelde hoe hij school ervaart momenteel en had hij vragen over zijn vervolg pad. (Pas over twee jaar!)

Zelf ben ik opgegroeid zonder mijn biologische vader. Die ontmoette ik pas toen ik 18 jaar was. En mijn stiefvader, voor mij gewoon papa, kwam in mijn leven toen ik 4 jaar was. Dus eigenlijk heb ik heel mijn leven een vader gehad. Echter kwam ik door het doen van innerlijk ‘werk’ tot de ontdekking hoeveel pijn, boosheid, verdriet en gemis ik met me meedroeg door het niet aanwezig zijn van mijn biologische vader. En hoe ik nog altijd bezig was om bijzonder te zijn in de buitenwereld. Want kennelijk was ik niet bijzonder genoeg voor hem. Althans, dat is hoe het onbewust werkt. Ook kwam ik tot de ontdekking, dat ik ook heel erg de wijze man miste in mijn leven. Mijn stiefvader, is zo’n ontzettend lieve man, en heeft op zijn manier, met zijn love language zijn liefde getoond. En nog steeds! Maar hij is niet de wijze man, die mij wegwijs maakte in de wereld. In het leven. Niet de man waar ik terecht kon met levensvragen. Dat heb ik heel erg gemist. Waarschijnlijk had ik een aantal dingen niet gedaan, waar ik nu achteraf gezien spijt van heb. En misschien had ik er wel niet naar geluisterd. En ik had vast en zeker andere dingen gedaan die achteraf gezien niet handig waren geweest. Dat is hoe het leven nou eenmaal werkt.

Het is zo ontzettend fijn om die rol wel in te mogen vullen voor mijn jongens. Niet alleen als wel-aanwezige vader. Maar ook als wijze man. Ik zou tegen elke vader willen zeggen om op die plek in te nemen. Om in échte verbinding te gaan met je kinderen. Met je eigen kwetsbaarheid. Je eigen gevoelens, zowel de fijne als juist ook de moeilijke. Luisterend, en inlevend. Niet veroordelend maar je eigen wijsheid delend.

Ook wil ik tegen iedere man zeggen dat als je nooit eerder echt gereflecteerd hebt op de relatie met je eigen pa, ga het doen. Ook als dat lastig is. En doe dat al helemaal als je zelf vader bent. We hebben daar collectief nog zoveel werk te doen.

En aan alle superhero moeders die hun kind helemaal alleen opvoeden. Hoe goed en liefdevol je dat ook doet, weet dat er zeer waarschijnlijk ergens een vader wond is, omdat papa niet de papa is die er eigenlijk wel had moeten zijn.

Vanochtend luisterde ik naar onderstaand filmpje van Ton van der Kroon over mannenwerk. Waar hij het ook heeft over dat het merendeel van de mannen hun vader eigenlijk missen. En hoe mooi en belangrijk het is om samen met andere mannen daar werk mee te doen. Love it!"



... See MoreSee Less

Video image

Comment on Facebook

10 months ago

Innerlijke Aandacht

Volgens mij is vergeving geen werkwoord. Maar iets dat ontstaat wanneer je inzicht hebt in waar het jou raakt. En door jezelf ineens compleet te zien, in dat moment, zie je de ander. Dan hoef je niks meer te doen, maar vindt er iets plaats. ❤ ... See MoreSee Less

Volgens mij is vergeving geen werkwoord. Maar iets dat ontstaat wanneer je inzicht hebt in waar het jou raakt. En door jezelf ineens compleet te zien, in dat moment, zie je de ander. Dan hoef je niks meer te doen, maar vindt er iets plaats. ❤

11 months ago

Innerlijke Aandacht

Connections ~The average length of a hug between two people is 3 seconds. But the researchers have discovered something fantastic. When a hug lasts 20 seconds, there is a therapeutic effect on the body and mind. The reason is that a sincere embrace produces a hormone called "oxytocin", also known as the love hormone. This substance has many benefits in our physical and mental health, helps us, among other things, to relax, to feel safe and calm our fears and anxiety. This wonderful tranquilizer is offered free of charge every time we have a person in our arms, who cradled a child, who cherish a dog or a cat, that we are dancing with our partner, the closer we get to someone or simply hold the Shoulders of a friend.

A famous quote by psychotherapist Virginia Satir goes, “We need 4 hugs a day for survival. We need 8 hugs a day for maintenance. We need 12 hugs a day for growth.” Whether those exact numbers have been scientifically proven remains to be seen, but there is a great deal of scientific evidence related to the importance of hugs and physical contact. Here are some reasons why we should hug::

1. STIMULATES OXYTOCIN

Oxytocin is a neurotransmitter that acts on the limbic system, the brain’s emotional centre, promoting feelings of contentment, reducing anxiety and stress, and even making mammals monogamous. It is the hormone responsible for us all being here today. You see this little gem is released during childbirth, making our mothers forget about all of the excruciating pain they endured expelling us from their bodies and making them want to still love and spend time with us. New research from the University of California suggests that it has a similarly civilising effect on human males, making them more affectionate and better at forming relationships and social bonding. And it dramatically increased the libido and sexual performance of test subjects. When we hug someone, oxytocin is released into our bodies by our pituitary gland, lowering both our heart rates and our cortisol levels. Cortisol is the hormone responsible for stress, high blood pressure, and heart disease.

2. CULTIVATES PATIENCE

Connections are fostered when people take the time to appreciate and acknowledge one another. A hug is one of the easiest ways to show appreciation and acknowledgement of another person. The world is a busy, hustle-bustle place and we’re constantly rushing to the next task. By slowing down and taking a moment to offer sincere hugs throughout the day, we’re benefiting ourselves, others, and cultivating better patience within ourselves.

3. PREVENTS DISEASE

Affection also has a direct response on the reduction of stress which prevents many diseases. The Touch Research Institute at the University of Miami School of Medicine says it has carried out more than 100 studies into touch and found evidence of significant effects, including faster growth in premature babies, reduced pain, decreased autoimmune disease symptoms, lowered glucose levels in children with diabetes, and improved immune systems in people with cancer.

4. STIMULATES THYMUS GLAND

Hugs strengthen the immune system. The gentle pressure on the sternum and the emotional charge this creates activates the Solar Plexus Chakra. This stimulates the thymus gland, which regulates and balances the body’s production of white blood cells, which keep you healthy and disease free.

5. COMMUNICATION WITHOUT SAYING A WORD

Almost 70 percent of communication is nonverbal. The interpretation of body language can be based on a single gesture and hugging is an excellent method of expressing yourself nonverbally to another human being or animal. Not only can they feel the love and care in your embrace, but they can actually be receptive enough to pay it forward to others based on your initiative alone.

6. SELF-ESTEEM

Hugging boosts self-esteem, especially in children. The tactile sense is all-important in infants. A baby recognizes its parents initially by touch. From the time we’re born our family’s touch shows us that we’re loved and special. The associations of self-worth and tactile sensations from our early years are still imbedded in our nervous system as adults. The cuddles we received from our Mom and Dad while growing up remain imprinted at a cellular level, and hugs remind us at a somatic level of that. Hugs, therefore, connect us to our ability to self love.

7. STIMULATES DOPAMINE

Everything everyone does involves protecting and triggering dopamine flow. Low dopamine levels play a role in the neurodegenerative disease Parkinson’s as well as mood disorders such as depression. Dopamine is responsible for giving us that feel-good feeling, and it’s also responsible for motivation! Hugs stimulate brains to release dopamine, the pleasure hormone. Dopamine sensors are the areas that many stimulating drugs such as cocaine and methamphetamine target. The presence of a certain kinds of dopamine receptors are also associated with sensation-seeking.

8. STIMULATES SEROTONIN

Reaching out and hugging releases endorphins and serotonin into the blood vessels and the released endorphins and serotonin cause pleasure and negate pain and sadness and decrease the chances of getting heart problems, helps fight excess weight and prolongs life. Even the cuddling of pets has a soothing effect that reduces the stress levels. Hugging for an extended time lifts one’s serotonin levels, elevating mood and creating happiness.

9. PARASYMPATHETIC BALANCE

Hugs balance out the nervous system. The skin contains a network of tiny, egg-shaped pressure centres called Pacinian corpuscles that can sense touch and which are in contact with the brain through the vagus nerve. The galvanic skin response of someone receiving and giving a hug shows a change in skin conductance. The effect in moisture and electricity in the skin suggests a more balanced state in the nervous system – parasympathetic.
Embrace, embrace with your heart.~~

art: Dorina Costras
... See MoreSee Less

1 years ago

Innerlijke Aandacht

In 2016 deelde ik (Jay) onderstaand verhaal. Ik claim niet de perfecte vader te zijn, noch dat wij perfecte ouders zijn. Want het gaat zeker niet altijd zo. Maar dit is wel waar het over gaat. Dit is wel wat er nodig is. Nodig om natuurlijke eigenwaarde (in tegenstelling tot verworven eigenwaarde) te voelen. Om daarmee als jezelf in de wereld te kunnen zijn. Wij zeggen in ons 'werk' wel eens, je kunt (en moet) alsnog de ouder voor jezelf zijn, die je vroeger niet hebt gehad. (Zonder daarbij je ouders fout te maken). In onze training

www.facebook.com/events/2413537515632246/

die in oktober start, gaan we ervoor zorgen dat jij ook leert hoe je liefdevol en waarachtig bij jezelf kunt zijn. Want dat is simpelweg wat heel erg helpt.

Hieronder het verhaal:

Twee weken geleden hadden we zo’n magisch moment met Nigel (onze oudste zoon, 11 jaar), dat gewoon echt nog gedeeld moet worden. Wie weet inspireert het iemand.

Tracy haalde de jongens op van school en daar gebeurde iets tussen Tracy en Nigel waarna Nigel heel erg heftig reageerde. Vanuit ons perspectief was er in eerste instantie eigenlijk niet zoveel aan de hand. Maar Nigel werd ergens diep in geraakt. Dat kan, dat mag. Hoe hij reageerde echter, was echt niet ok. Laat ik de exacte woorden niet herhalen waarmee hij Tracy uitschold. En bovendien gaf hij haar een flinke duw. Ook hield hij er maar niet over op.

Thuisgekomen, ik was inmiddels als op de hoogte, zijn we met z’n drieën gaan zitten. Daniël (onze jongste zoon, 7 jaar) was er overigens ook bij. Ik kon aanwezig zijn als een soort van mediator en zorgde ervoor dat beide de gelegenheid kregen om hun verhaal, zo geweldloos mogelijk, te vertellen. Er ontstond vooral heel veel begrip voor en vanuit beide ‘kanten’. En natuurlijk en misschien ook wel vooral voor Nigel, die zich zo had laten gaan. Begrip voor zijn gevoel, maar wel een afkeuring van zijn onhandige expressie van dat gevoel.

Dit voelde al buitengewoon fijn en was eigenlijk niet iets nieuws. Dit doen we wel vaker zo. Maar ik zat nog ergens mee. Enerzijds voelde het goed zo en konden we het erbij laten. Maar ergens was er iets in mij wat zijn reactie zo buiten elke proportie vond, dat ik me afvroeg of hier toch niet nog een straf op moest staan. Maar ik vroeg me ook echt af wat dat nog zou bijdragen. (Als dat überhaupt al ooit iets bijdraagt). Toen herinnerde ik me dat ik ooit gelezen had van een stam, waar het gebruikelijk was om iemand die ‘kwaad’ had gedaan niet te straffen, maar om in een ritueel in een kring om hem heen te gaan staan en hun liefde en waardering voor die persoon te uiten. Ik deelde dat gegeven, waarna Tracy gelijk zei; ¨Kom laten we dat doen!”

Nigel die duidelijk zichtbaar spijt had, had hier eigenlijk niet heel erg veel trek in. Maar we lieten hem eigenlijk geen keus. Hij stond in het midden en Tracy, Daniël en ik stonden hand in hand om hem heen. Omstebeurt noemden we een kwaliteit die we bewonderen in Nigel en waarom.
Ik vind Nigel zo lief omdat…
Ik vind Nigel dapper omdat…
Ik vind Nigel zorgzaam omdat…
Ik vind Nigel grappig omdat…
Na twee zinnen liepen de tranen over zijn wangen. Even later kon hij het niet meer opbrengen om daar te staan. Als antwoord op de vraag wat er gebeurde, zei hij dat hij zoveel liefde voelde. Hij legde zijn hand ook echt op zijn hart, zo van daar voel ik het. Hij zei dat het zo groot was dat hij het nauwelijks kon toelaten. Ik heb toen op mijn knieën op de grond gezeten terwijl hij achterover leunend tegen mij aan zat, nog steeds in tranen. Tracy en Daniël aan zijn zijde om er gewoon voor hem te zijn. Vol liefde. Vol aandacht. We hebben hem helemaal laten voelen hoe welkom hij is! Het was echt zo bijzonder!
... See MoreSee Less

In 2016 deelde ik (Jay) onderstaand verhaal. Ik claim niet de perfecte vader te zijn, noch dat wij perfecte ouders zijn. Want het gaat zeker niet altijd zo. Maar dit is wel waar het over gaat. Dit is wel wat er nodig is. Nodig om natuurlijke eigenwaarde (in tegenstelling tot verworven eigenwaarde) te voelen. Om daarmee als jezelf in de wereld te kunnen zijn. Wij zeggen in ons werk wel eens, je kunt (en moet) alsnog de ouder voor jezelf zijn, die je vroeger niet hebt gehad. (Zonder daarbij je ouders fout te maken). In onze training

https://www.facebook.com/events/2413537515632246/

die in oktober start, gaan we ervoor zorgen dat jij ook leert hoe je liefdevol en waarachtig bij jezelf kunt zijn. Want dat is simpelweg wat heel erg helpt. 

Hieronder het verhaal:

Twee weken geleden hadden we zo’n magisch moment met Nigel (onze oudste zoon, 11 jaar), dat gewoon echt nog gedeeld moet worden. Wie weet inspireert het iemand.

Tracy haalde de jongens op van school en daar gebeurde iets tussen Tracy en Nigel waarna Nigel heel erg heftig reageerde. Vanuit ons perspectief was er in eerste instantie eigenlijk niet zoveel aan de hand. Maar Nigel werd ergens diep in geraakt. Dat kan, dat mag. Hoe hij reageerde echter, was echt niet ok. Laat ik de exacte woorden niet herhalen waarmee hij Tracy uitschold. En bovendien gaf hij haar een flinke duw. Ook hield hij er maar niet over op.

Thuisgekomen, ik was inmiddels als op de hoogte, zijn we met z’n drieën gaan zitten. Daniël (onze jongste zoon, 7 jaar) was er overigens ook bij. Ik kon aanwezig zijn als een soort van mediator en zorgde ervoor dat beide de gelegenheid kregen om hun verhaal, zo geweldloos mogelijk, te vertellen. Er ontstond vooral heel veel begrip voor en vanuit beide ‘kanten’. En natuurlijk en misschien ook wel vooral voor Nigel, die zich zo had laten gaan. Begrip voor zijn gevoel, maar wel een afkeuring van zijn onhandige expressie van dat gevoel.

Dit voelde al buitengewoon fijn en was eigenlijk niet iets nieuws. Dit doen we wel vaker zo. Maar ik zat nog ergens mee. Enerzijds voelde het goed zo en konden we het erbij laten. Maar ergens was er iets in mij wat zijn reactie zo buiten elke proportie vond, dat ik me afvroeg of hier toch niet nog een straf op moest staan. Maar ik vroeg me ook echt af wat dat nog zou bijdragen. (Als dat überhaupt al ooit iets bijdraagt). Toen herinnerde ik me dat ik ooit gelezen had van een stam, waar het gebruikelijk was om iemand die ‘kwaad’ had gedaan niet te straffen, maar om in een ritueel in een kring om hem heen te gaan staan en hun liefde en waardering voor die persoon te uiten. Ik deelde dat gegeven, waarna Tracy gelijk zei; ¨Kom laten we dat doen!”

Nigel die duidelijk zichtbaar spijt had, had hier eigenlijk niet heel erg veel trek in. Maar we lieten hem eigenlijk geen keus. Hij stond in het midden en Tracy, Daniël en ik stonden hand in hand om hem heen. Omstebeurt noemden we een kwaliteit die we bewonderen in Nigel en waarom. 
Ik vind Nigel zo lief omdat…
Ik vind Nigel dapper omdat…
Ik vind Nigel zorgzaam omdat…
Ik vind Nigel grappig omdat…
Na twee zinnen liepen de tranen over zijn wangen. Even later kon hij het niet meer opbrengen om daar te staan. Als antwoord op de vraag wat er gebeurde, zei hij dat hij zoveel liefde voelde. Hij legde zijn hand ook echt op zijn hart, zo van daar voel ik het. Hij zei dat het zo groot was dat hij het nauwelijks kon toelaten. Ik heb toen op mijn knieën op de grond gezeten terwijl hij achterover leunend tegen mij aan zat, nog steeds in tranen. Tracy en Daniël aan zijn zijde om er gewoon voor hem te zijn. Vol liefde. Vol aandacht. We hebben hem helemaal laten voelen hoe welkom hij is! Het was echt zo bijzonder!

Comment on Facebook

Dankjewel!! <3

Jeetje. Wat bijzonder. Wat doen jullie dit fijn.

Prachtig! Zo hoort het! Alles in liefde, heel mooi! 💖🙏💖

Wat een pareltje, dit verhaal! Een ervaring die telkens opnieuw mag worden gedeeld. Want deze verbinding, daar gaat het om, toch? Het stroomt vast niet altijd zo, maar de momenten dat het wel zo is zijn magisch ✨

View more comments

1 years ago

Innerlijke Aandacht

Training Jezelf Zijn ... See MoreSee Less

1 years ago

Innerlijke Aandacht

As an open, sensitive human being, life will inevitably bring experience to us that we are not able to consciously embody, tend to, and digest. In this way, trauma is experience (psychic, emotional, and somatic) that we cannot bear.

Life at times is unbearable. We all know this, some of us in more devastating ways than others.

The experience of trauma is not evidence that there is something fundamentally wrong with us but that we are alive. That we have a nervous system and a heart and brain and body that is rippling with life.

The journey of re-embodying, very slowly, according to a timeline that is unique for us and whispered to us from beyond, is one that is laid out before us all. To provide breath where no breath was found. To bring warmth to the frozen. To provide sanctuary for the grief, the rage, the pain, the blood, and the tears.

To discover a larger context in which we can make sense of our experience in a new way. To find meaning, somehow, where it had originally been shattered.

While we cannot always hold what is given, we may discover that we are always being held. But the nature of this holding is of the mystery and we must each discover its essence and qualities in the fire of our own experience.

We cannot integrate love, for it is just too vast for that. But it can and is always integrating us.

While it can feel so overwhelming at times, new pathways can be unearthed in the psyche and new grooves can be laid down in a tender, responsive, and flexible nervous system. A new story can be told. A new dream can be dreamed. New cloth can be woven. We can receive a new vision. We can imagine ourselves, others, and the world in a new way.

It is possible. I have been honored to witness this reorganization in the lives of many courageous women and men over the years. It is heartbreaking and heart-expanding. It is not easy and asks everything of us.

It is an act of mercy, kindness, and compassion to remind one another of this revolutionary possibility, especially during times of struggle, that there is hope. Even in the core of the most profound hopelessness, a small light of hope is buried there, the flame is still alive.

Photo by Ilona/ Couleur
... See MoreSee Less

1 years ago

Innerlijke Aandacht

Lieve mensen, met trots stellen we ons aan jullie voor! Want wat doen we nou eigenlijk met onze praktijk? Waar kun je onze hulp bij vragen?
De komende tijd zullen we onze agenda op de site weer aanvullen, want er komt een cursus aan, het vrouw-zijn-traject en nog wat andere mooie evenementen.
Verder ben je natuurlijk welkom voor persoonlijke begeleiding. En sport je bij Il Fiore dan kun je daar iedere zaterdagochtend terecht voor een meditatie cirkel genaamd Presence.
... See MoreSee Less

Comment on Facebook

Heel mooi filmpje 🙌

Goed uitgedragen, prachtig!! Succes!!

Dit is waar veel mensen in zitten dan is dit een goede oplosing

Wat een mooi filmpje !

Oh heerlijk filmpje ❤

Duidelijke tekst zet je aan het denken

View more comments

1 years ago

Innerlijke Aandacht

Het leven kan soms echt overweldigend voelen. En wat doe je dan? Ga je mee en laat je je meeslepen door alles heen, alsof alles je maar overkomt? Voel je je dan slachtoffer van je omstandigheden en ben je aan het watertrappelen en zwaaien met je handen om houvast buiten je te vinden? En wat als die houvast maar tijdelijk is en daarna wegglipt, wat dan? Ben je verbitterd, boos, teleurgesteld?

Maar er zijn andere manieren! Ja! Ik heb afgelopen maanden daad bij mijn woord mogen voegen en alles wat ik tot dan toe geleerd en ervaren had echt nog dieper in de praktijk kunnen brengen. En het is zo magisch, mooi, verrijkend, verdrietig, steeds weer zuiverend en in beweging tot meer authenticiteit. Die weg leer ik niet alleen, ik ga hem ook zelf. ❤

Heb jij hulp nodig bij jouw gevoelens van angst, onzekerheid, weinig zelfliefde? Voel je je niet fijn in je lijf of heb je er uberhaupt weinig contact mee? Er zijn manieren, belichaamd en jouw eigen wijsheid volgend, die jou brengen naar meer zelfliefde, vertrouwen en levenslust!

Www.innerlijkeaandacht.nl
... See MoreSee Less

Het leven kan soms echt overweldigend voelen. En wat doe je dan? Ga je mee en laat je je meeslepen door alles heen, alsof alles je maar overkomt? Voel je je dan slachtoffer van je omstandigheden en ben je aan het watertrappelen en zwaaien met je handen om houvast buiten je te vinden? En wat als die houvast maar tijdelijk is en daarna wegglipt, wat dan? Ben je verbitterd, boos, teleurgesteld? 

Maar er zijn andere manieren! Ja! Ik heb afgelopen maanden daad bij mijn woord mogen voegen en alles wat ik tot dan toe geleerd en ervaren had echt nog dieper in de praktijk kunnen brengen. En het is zo magisch, mooi, verrijkend, verdrietig, steeds weer zuiverend en in beweging tot meer authenticiteit. Die weg leer ik niet alleen, ik ga hem ook zelf. ❤

Heb jij hulp nodig bij jouw gevoelens van angst, onzekerheid, weinig zelfliefde? Voel je je niet fijn in je lijf of heb je er uberhaupt weinig contact mee? Er zijn manieren, belichaamd en jouw eigen wijsheid volgend, die jou brengen naar meer zelfliefde, vertrouwen en levenslust! 

Www.innerlijkeaandacht.nl

Comment on Facebook

Van wrijven gaat het glanzen, mooi ❤️

Heel mooi 💚🙏 Dank je wel alvast 🙂... Misschien dat als ik er ooit niet zelf uitkom (uit een gevoel of gebeurtenis) of verdieping wens, ga zien of jij nog mensen helpt, het lijkt me helpend fijn om met jouw de situatie te bekijken en te overzien wat dat met me doet en wat te doen 🙂 zoiets ...fijn dat je er voor mensen wilt zijn...dmv zelfliefde en wellicht een levensover en inzicht 💚💚💚

Zo is het. Pak die kans zou ik zeggen. Je bent bij Tracy en Jay in goede handen.

1 years ago

Innerlijke Aandacht

ADVAITA TEACHERS, WAKE UP!

“I am Pure Awareness. The Unmoving Subject of experience. That which never changes. I am Consciousness itself”.

It may be true, on an absolute level. But try saying that to your partner, when he or she stands in front of you, demanding your human heart, your truth, your vulnerability, your brokenness and your courage, your fire, your sorrow, your fear, your rawness and your awkward authenticity.

I have seen too many spiritual teachers attempting to avoid deep human connection and intimacy using spiritual concepts, non-dual language and brilliant verbal gymnastics.

I have been guilty of this "spiritual bypassing" in my time too, as I have written about. (I once argued with my mother for hours about the non-existence of the tree she was pointing to. Oops.)

Once, a teacher of Advaita literally said to me, “Jeff, this teaching of non-duality has NOTHING to do with relationship”.

Oh, I respectfully and profoundly disagree, sir. This teaching has everything to do with relationship. Relationship with our deepest self, with the fucking ground, with our genitals and our guts and our feet, with hearts calling out to other hearts, with the loneliness and longing of a billion billion beings, with the One in front of us, begging for connection.

Awareness cannot detach itself from all that arises. The many is the One. We are air but we are also fire.

Yes - on some unspeakable and mysterious level we are all the same Awareness.

But - we are also gorgeously messy human beings, imperfect, unfinished, traumatised to the extent that we are traumatised. Realizing that we are Awareness does not change this fact. In fact, realization only makes us more acutely aware of the subtleties of our humanness than ever. More willing to be raw, vulnerable, naked. To admit that we do not know, to admit our mistakes, to admit that we are forever learning. To cry, to shake, to speak our terrifying human truth, to reveal our mess.

When there is less to defend, we can connect more deeply than ever.

When teachings of Awareness become detached from healthy shame – that is, our human imperfections, our vulnerability, our awe and our wonder, our fallibility, our not knowing and our tender hearts – they only become teachings of violence, toxic teachings taught by toxic teachers (man of them men) who are trying to avoid their own pain, shame and trauma.

I speak not to judge individuals, but to illuminate a collective misunderstanding.

I once saw a “nondual” teacher approached by a courageous woman who was going through a profound life transition.

She said, “I have deep anxiety in my belly”.

He replied, without compassion, “You are still attached to your body, still identified with the separate self".

In his drive to be an expert, he missed her heart - and belly - completely.

She was crushed after this interaction, even more anxious and disconnected than before. I gave her a big hug and let her tell her story. She wept, her anxiety diminished, and she felt whole again. Love is not difficult. Vulnerability is not shameful - it can heal us.

I saw the terrible dogma of Advaita. The vilification of the “separate self”. The denial and shaming of human pain and trauma. I saw how teachings of Awareness can be used – by the most brilliant of minds – to crush our humanity, numb our vulnerability, silence our sweet doubt and annihilate our exquisite fear.

This is why I quit as a “nonduality teacher” many years ago. Truth cannot be found in any dogma, and for many, sadly, nonduality has become just another dogma. I have written extensively about this.

Personally, I am deeply in love with this yummy mess of humanity. I am in profound relationship - yes, relationship - with shaky hearts, fluttery bellies, yearning and confusion and anxiety too. I see none of it as separate from nonduality, none of it as some “sign” that we are failing, or not yet “fully realized”. I see all of it as deeply sacred; I believe it is deep in this ordinary sacredness that we find our true freedom.

- Jeff Foster
... See MoreSee Less

1 years ago

Innerlijke Aandacht

“BUT I HATE MEDITATION!”

In meditation, your only ‘job’ is to be curious about what arises.
Don’t try to get rid of any aspect of your experience.
Your crazy thoughts – just watch them.
Uncomfortable feelings – just breathe with them.
Cry with them. Laugh with them.
The part of you that hates meditation – be interested in it, too!
The child in you who can’t sit still.
Who wants to be somewhere else.
Who feels ashamed or guilty for thinking ‘unspiritual’ thoughts or feeling ‘negative’ feelings and impulses.
Who feels the burning desire to run away and do something else.
Welcome him with open arms.
Breathe him into love and breathe love into him.

In meditation, even the unwanted is wanted; even your resistance is sacred!

- Jeff Foster
... See MoreSee Less

1 years ago

Innerlijke Aandacht

HONESTY...

...doesn’t mean simply vomiting out your “uncensored truth” to anyone who will listen.

“Sharing your feelings” is NOT actually always the kindest or most conscious thing to do.

Yes, let’s be “real” with each other. Let’s come out of hiding and reveal our authenticity. Let's break the spell of shame in relationship.

But – and this is crucial - let’s also develop discernment.

Sensitivity to what we need, yes - but also a great and powerful sensitivity to where the other person is, a profound care about THEIR inner life.

Otherwise “I’m only sharing MY raw truth!”
is simply narcissism in disguise.

It’s not always loving to “share” your deepest feelings – your grief, your anger, your fear, your pain, your profound realizations – with someone who hasn’t signed up to receive, or isn’t able to receive, or, for whatever reason, doesn’t want to receive, or doesn’t have the capacity to receive.

We need to be very respectful and aware of other people’s boundaries, feelings and needs. THEIR willingness to receive our truth. Their ability to listen. How they manage their time. What they can handle on any given day. Their own pain and trauma. The demons they are secretly fighting (the ones we may never know about). Who they feel close to, and safe with.

We need to learn to ASK before we mindlessly splurge our stories, share our private inner lives, speak our deepest traumas, express our “raw and uncensored truth” to another.

Otherwise we are just dumping our sacred inner world on them, using them as a receptacle for our pain, our fear, our loneliness and the unmetabolized regions of our psyche. This is not kind, for the other person, and ultimately for ourselves.

Because our holy innards deserve a safe and committed holding environment.

And we can never demand that someone else “listens” to us.

We have to ask. Out loud. And be willing to hear the response.

Yes, let’s be “honest and real” with each other. Let’s tell our unvarnished truth… to those who are open and willing and ready and able to listen, to those who have signed up for this sacred work. A therapist. A good friend. A partner. A family member. Someone who has explicitly committed to offering their time and listening to us in this way.

Yes, let’s “speak our truth”. But let’s also learn when to stop talking. And breathe. And listen. And open our awareness in a different way. Ask about the other person. Find out what they want, and need, and are able to offer. Get deliciously curious about their world.

Do not assume anything! Unspoken assumptions and expectations destroy relationship. Ask. Ask if they are willing to hear OUR cry. And be open to their response, which may be disappointing.

Be willing to be disappointed, too.
Disappointment itself can be a pathway to love.

It’s NOT always about "speaking our feelings". There is a time for speaking, and a time for silence. A time for sharing our deepest inner life, and a time for listening too. A time for being together, and a time for being alone.

A time for coming closer, and a time for giving each other space.

A time for "telling our raw truth", and a time for.... well, not telling it at all. Sometimes THAT is the kindest thing.

Here is the dance and mystery of relationship, and we are all invited.

- Jeff Foster
... See MoreSee Less

1 years ago

Innerlijke Aandacht

HONESTY...

...doesn’t mean simply vomiting out your “uncensored truth” to anyone who will listen.

“Sharing your feelings” is NOT actually always the kindest or most conscious thing to do.

Yes, let’s be “real” with each other. Let’s come out of hiding and reveal our authenticity. Let's break the spell of shame in relationship.

But – and this is crucial - let’s also develop discernment.

Sensitivity to what we need, yes - but also a great and powerful sensitivity to where the other person is, a profound care about THEIR inner life.

Otherwise “I’m only sharing MY raw truth!”
is simply narcissism in disguise.

It’s not always loving to “share” your deepest feelings – your grief, your anger, your fear, your pain, your profound realizations – with someone who hasn’t signed up to receive, or isn’t able to receive, or, for whatever reason, doesn’t want to receive, or doesn’t have the capacity to receive.

We need to be very respectful and aware of other people’s boundaries, feelings and needs. THEIR willingness to receive our truth. Their ability to listen. How they manage their time. What they can handle on any given day. Their own pain and trauma. The demons they are secretly fighting (the ones we may never know about). Who they feel close to, and safe with.

We need to learn to ASK before we mindlessly splurge our stories, share our private inner lives, speak our deepest traumas, express our “raw and uncensored truth” to another.

Otherwise we are just dumping our sacred inner world on them, using them as a receptacle for our pain, our fear, our loneliness and the unmetabolized regions of our psyche. This is not kind, for the other person, and ultimately for ourselves.

Because our holy innards deserve a safe and committed holding environment.

And we can never demand that someone else “listens” to us.

We have to ask. Out loud. And be willing to hear the response.

Yes, let’s be “honest and real” with each other. Let’s tell our unvarnished truth… to those who are open and willing and ready and able to listen, to those who have signed up for this sacred work. A therapist. A good friend. A partner. A family member. Someone who has explicitly committed to offering their time and listening to us in this way.

Yes, let’s “speak our truth”. But let’s also learn when to stop talking. And breathe. And listen. And open our awareness in a different way. Ask about the other person. Find out what they want, and need, and are able to offer. Get deliciously curious about their world.

Do not assume anything! Unspoken assumptions and expectations destroy relationship. Ask. Ask if they are willing to hear OUR cry. And be open to their response, which may be disappointing.

Be willing to be disappointed, too.
Disappointment itself can be a pathway to love.

It’s NOT always about "speaking our feelings". There is a time for speaking, and a time for silence. A time for sharing our deepest inner life, and a time for listening too. A time for being together, and a time for being alone.

A time for coming closer, and a time for giving each other space.

A time for "telling our raw truth", and a time for.... well, not telling it at all. Sometimes THAT is the kindest thing.

Here is the dance and mystery of relationship, and we are all invited.

- Jeff Foster
... See MoreSee Less

1 years ago

Innerlijke Aandacht

... See MoreSee Less

1 years ago

Innerlijke Aandacht

Companionship and befriending

Beyond all the theories, conflicting approaches, interventions, techniques, and strategies, for me companionship is a process of bearing witness to the life of another as they come to befriend themselves in a way that was not possible until now. To excavate meaning where there was none, to find purpose in the core of the purposelessness, breath where there was no breath to be found.

This befriending is not ordinary or passive, not always flowing and peaceful. It is fierce, on fire, and an act of revolution. It is the light shining out of the core of the dark night, the outrageousness of the human spirit, and the basic goodness of the human heart.

To walk into the dark wood, into the disorienting and hopeless places, without knowing where the journey will lead, if we will make it out in one piece, or where new life will be found. Making sense together of where they have been, who they see themselves to be, and what they are longing to become. To illuminate what matters most to them and cradle it in our shared heart. To help them gather the pieces of the broken world.

To proclaim their experience as utterly valid, their feelings as ragingly honorable and intelligent, that they are worthy of love as they are. That despite the pain of the present, the traumas of the past, and the fragmented dreams of the future we will dare to reclaim the aspects, parts, and pieces of the soul that have been turned from, now longing to return home.

We will assert together that pain is not pathology, that they need not be "cured" in order for us to stay near, that their suffering is authentic, that their hopelessness well-founded. Even their doubt is holy when allowed into the inner sanctum. What they are is not some project to be improved, but a mystery to be lived.

And then, from that foundation of companionship and bearing witness to the sacredness of what a human being truly is—including the profound grief, despair, and moments of great joy—we are able to turn together into the unknown and bow before its immensity.

It is awesome, in the truest sense of the word, to bear witness in this way. To fall to the ground in the beholding of God in action, of the unstoppable wild bravery of the human spirit, and the relentlessness and creativity of love as it makes its way into form.

Photo credit: James Estrin/ New York Times
... See MoreSee Less

Load more