BLOG

Blijven voelen.

In het voorjaar schreef ik er al eens over en terugkijkend denk ik dat het waardevol is om er nog eens iets over te delen.

Ik heb in die periode echt ontzettend geleden onder gedachten en ervaringen van angst rondom verlies. Ze sluimerden al langer (natuurlijk!). En in die tijd heb ik mezelf ongemerkt sterker gemaakt voor deze periode. Door elk gevoel telkens serieus te nemen. Door mezelf serieus te nemen. Meditatie. Schrijven. Praten. Beleven. Dansen.

Begin dit jaar werd ik namelijk meegezogen in het idee dat ik de ander zou kunnen verliezen en dan niet meer zou bestaan. Dat ik geen waarde meer zou hebben. Extra getriggerd door de open relatie die wij hebben en ontdekken. En tegelijkertijd kon ik niet meer mijn gewoonlijke compensatie projecten hooghouden om de ander aan me te binden (compensatie projecten zijn handelingen, tendensen, om een bepaalde ervaring niet te hoeven beleven of door ergens heel hard te werken zodat je het mogelijke verlies kunt compenseren). Ik wilde niet van jay verwachten dat hij mij pleistertje was. Dat hij me suste en kuste en ik afgeleid werd van dat gat wat ik leek te ervaren. Het is nu bijna niet voor te stellen, maar toen een werkelijk gevoelde ervaring. Ik kreeg er last van: angsten, huilen, verkramping, het niet meer weten waar te zoeken. Maar wegrennen ging niet meer. Hup. In de angst. Neem me maar.

Tegelijkertijd voelde ik me gesteund. Toen dacht ik nog door iets buiten me. Dat moest haast wel, want waar kwam die enorme kracht anders vandaan. Nu weet ik het: uit mezelf. Dit is wat er plaats kan vinden door altijd aanwezig te zijn bij mijzelf. Dragerschap. Bewust zijn in wat er leeft en bij alles uiteindelijk te kunnen ervaren: het is goed.

Maar wat houd dat in, daar in die ‘donkerte’ zijn? Voor mij betekent het er helemaal inzitten. Niet meer vechten, maar voelen wat er echt te voelen is. Ademhalen daar, in dat moment, hoe pijnlijk ook. Niet meer verstoppen, hoe graag ik mijn ogen er voor sluit. Het niet meer onderdrukken met netflix of de pleister van de ander (bijv. In de vorm van beloftes afdwingen). Ik heb hierin heel veel zelfbegeleiding gedaan ondersteund door begeleiders van mijn opleiding. En nogmaals is onze relatie (tussen jay en mij) een stevige basis gebleken voor innerlijke ontplooiing.

Nu ben ik wat maanden verder en voel ik hoe waardevol die donkerte is geweest voor mij. Dat waar ik zo bang voor was is gevoeld en doorleefd en ervaren en het loste langzaam maar zeker op. Er kwam ruimte om er echt te zijn, echt te zitten in dat wat zo eng leek. En ik kon werkelijk voelen dat het allemaal bedacht was. De werkelijkheid was dat dat er allemaal niet zat. Er was geen gat, geen leegte, ik had dat deel van mezelf alleen nog nooit kunnen zien. Ik werd meegesleept door enome illusies die zo eng en echt leken. En door er doorheen te gaan kon ik me dat pas realiseren. Dat gat was er niet echt, er zat alleen iets wat ik tot dan toe niet wist. Wat vergeten was. En het hoefde dus niet opgevuld te worden, alleen maar weer gezien en gekend te worden.

En daar zit mijn passie ook meteen. Ik houd van dat verborgene. Ik houd ervan om daar doorheen te gaan en te zien wat er werkelijk zit. Deze hele beleving is behalve donker ook een reis geweest in zelfontdekking en een bevestiging van alles wat ik leer in mijn zelfstudie en opleiding.

Diep luisteren.

Luisteren is een kunst op zich. Luisteren vraagt om jouw aanwezigheid. Het vraagt om jouw bereidheid om een ontvangstruimte te hebben voor de ander. En om, in ieder geval in eerste instantie, af te zien van advies. Af te zien van jouw verlangen om het op te lossen of het fijner te maken voor de ander. En als het gaat om iets wat jouw raakt, om af te zien van reactief te zijn. Luisteren gaat over volledig aandachtig aanwezig zijn bij de ander en de ander willen zien. De ander willen begrijpen. Begrijpen waar het werkelijk over gaat onder het verhaal. Hoor niet alleen wat er gezegd wordt, maar ook wat er niet gezegd wordt. Kijk naar wat er gebeurd bij de ander. Zie wat het lichaam vertelt. Gun de ander zijn emotie. Als het nou gaat om verdriet of boosheid. Het mag er zijn. Het hoeft niet opgelost te worden. Als er niets gezegd wordt, verbreek dan niet te snel de stilte. Soms heeft stilte veel te zeggen en is stilte meer dan de afwezigheid van geluid. Als je deze ruimte kunt bieden aan de ander, kan er zich een proces ontvouwen, die niet ontstaan zou zijn als je respons zich zou richten op het oplossen van hetgeen gedeeld wordt. Zo ontstaat er ruimte voor de ander en voor jezelf.

Wat helpt.

Als je worstelt met een moeilijk gevoel, een emotie of steeds weer last hebt van een negatief zelfbeeld. Dan helpt het niet om er vrij van te willen zijn, om te gaan werken of sleutelen aan het ongewenste. Ook helpt het niet om het te bestempelen als ego-gedrag of on-spiritueel. Of erger nog om je dan ‘spiritueel’ of ‘beter’ te gaan gedragen. Bevrijding nastreven maakt je onvrij.

Wat helpt is het voelen. Er geïnteresseerd in zijn. Het belijven (het voelen ervan in je lichaam). Het erkennen door er woorden aan te geven. Het verlangen voelen naar hoe je het eigenlijk graag gehad zou hebben en buigen (soms letterlijk) voor het gegeven dat het simpelweg niet zo was of is. En dat doen met oprechtheid. Uit respect voor wie jij bent en alles wat zich in jou voordoet. Niet als ‘handig trucje’ om ergens vanaf te komen. Maar om echt met jezelf te zijn.