BLOG

Het begin van echt geluk.

Dit stuk schreef ik in de juni editie van het krantje; Hallo Weert.

Het begin van echt geluk

Iedereen wil gelukkig zijn. Dat is ook wat wij elkaar vaak wensen in felicitaties bij bijzondere gelegenheden. En hoe vaak hoor je wel niet als je maar gelukkig bent. Met andere woorden gelukkig zijn wordt gezien als één van de, zo niet de belangrijste waarde in het leven. Des te opmerkelijker is het eigenlijk dat er in onze opvoeding en educatie zo weinig echt aandacht wordt besteed aan hoe je een gelukkig leven kan leiden.

De stelling van pythagoras kan ik nog dromen. Sommige begrippen die we moesten leren kan ik nog letterlijk citeren, zelfs nog uit de brugklas, voor mij pak hem beet 23 jaar geleden. Zowat het enige Franse zinnetje dat ik nog ken is je ne comprends pas en ik weet niet eens zeker als dat wel goed Frans is. Allemaal zaken waar ik in het dagelijks leven bijster weinig aan heb. Om nog maar niet te spreken over de eindeloze uren gedurende al die jaren die ik heb besteed aan het leren van zaken waarvan ik nu helemaal niets meer weet. Niet dat ik het belang van leren wil bagataliseren, educatie is natuurlijk belangrijk. Maar ik had het toch prettig gevonden als ik meer voorbereid was geweest voor het leven zelf in plaats van te moeten leren wat de hoofdstad is van verweggistan of wat een bijvoegelijkvoornaamzetsel is.

Maar niemand die mij leerde hoe ik het leven kon leven. Hoe een goede vader te zijn die in echte verbinding met zijn kinderen zowel zijn liefde als kracht kan overdragen. Hoe het zou zijn om een goede relatie te hebben die het liefst zowel veiligheid als spanning biedt, zowel geborgenheid als vrijheid en bovendien seksueel, menselijk existentieel en spiritueel bevredigend is. Hoe dat ik dit alles kan combineren met een fulltime baan die ik al dan wel of niet leuk zou vinden, zonder mezelf te verliezen. Hoe ik kan spreken met liefde en luisteren met compassie naar anderen. Hoe ik om kan gaan met gevoelens van zelftwijfel, frustratie, machteloosheid, wanhoop, zorgen, schuldgevoel, schaamte of angst.

Als ik op mijn sterfbed lig en het leven komt nog een keer voorbij, dan weet ik zeker dat het me niet interesseert als ik wel genoeg indruk heb gemaakt. Als ik wel genoeg geld verdient heb en genoeg gekocht heb. Als mijn gras wel groen genoeg was. (Je zou voor de gein eens ons gras moeten komen aanschouwen). Sterker nog, ik denk dat ik spijt zou hebben van de energie die ik daarin gestoken zou hebben. Ik wil dat ik dan kan terugkijken op een leven waarin ik gesproken, gevreëen, gezongen, gedanst heb zoals ik werkelijk ben. Zonder masker. Dat ik mensen geraakt heb, geknuffeld heb, mijn liefde gegeven heb. Dat is wat iemand (overigens wetenschappelijk bewezen) gelukkig maakt.

En hoe ongeloofwaardig en tegelijkertijd cliché het ook klinkt. Dit alles begint echt bij jezelf. En wel bij het vriendelijk omarmen van alles wat er in jouw leeft. Je gevoelens, je angsten, je kwetsingen, je reacties, je wensen en je verlangens verwelkomen. Dus ik nodig je uit om ergens te gaan zitten en je ogen te sluiten. Je handen rustig naar je borst te brengen en te zeggen; “Welkom (je naam). Je bent helemaal welkom, helemaal zoals je bent”. Doe dit een paar keer en voel heel erg goed wat dat met je doet. Geloof me, dat is het begin van echt geluk.

Reacties op deze pagina zijn gesloten.