Categorie: Blog: Persoonlijk

Onze collusies.

Eerder deelde ik iets over wat ik geschreven had over de rijkdom van de bereidheid hebben in relaties om elkaars soulmate te zijn. Je kunt een spirituele spiegelophoudende ruimte scheppende aanwezige partner zijn, zodat je samen de diepte in kunt afdalen en in contact kunt komen met het kostbare van jezelf en alles wat dat in de weg staat.

In de eerste 4 maanden van dit jaar werden Tracy en ik enorm uitgedaagd, om dat voor elkaar te zijn. We werden door het leven uitgenodigd om nog eens goed te kijken naar de thema’s in onze relatie. Niet dat er ooit sprake is geweest om de relatie te beëindigen. Maar onder een plek waar wij als het ware nog versmolten waren met elkaar in een soort ‘kinderlijke’ afhankelijkheid, werd een stevig vuurtje aangestoken. Hierdoor kwam deze plek helder in het licht en kwam daarmee flink in beweging en werd ons relatie flink op de proef gesteld.

Die onvolwassen, onhandige en vaak ook onbewuste afhankelijkheid noemen wij in de zijnsoriëntatie een collusie. Een collusie is een verbond tussen mensen waarbij je elkaar precies daar opvult (niet aanvult) op plekken die we niet goed hebben leren kennen, waar we onszelf zijn gaan dimmen, onszelf zijn gaan aanpassen aan wat we denken dat er van ons wordt verwacht. Deze plekken worden ook wel ‘leegtes’ genoemd, vandaar de term opvullen. Hoewel er in relaties ook altijd essentiële redenen zijn om bij elkaar te zijn, zijn er ook ALTIJD collusies waar een hele sterke drive vanuit gaat om bij elkaar te blijven. Immers, die leegtes zijn ontstaan op plekken waar we niet gezien zijn geweest, niet geliefd zijn geweest, niet gespiegeld zijn. En de relatie schermt dit af. Deze plekken zijn dus buitengewoon kwetsbaar en zijn omgeven door onverwerkte kwetsingen en de daarmee gecreëerde strategieën. Overigens liggen juist in deze leegtes ook vaak je grootste krachten en talenten ‘verscholen’. Het is immers het meest kostbare in ons wat het meeste kwetsbaar is voor de bejegening van anderen. En dus hetgeen wat ook veel kwetsingen heeft moeten verduren en is dus ook het stuk van onszelf wat we terugtrekken, niet verder ontwikkelen en waarin we bij een ander erkenning en liefde gaan zoeken.

Dat maakt een liefdesrelatie dus bij uitstek een kans om te helen. Want in eerste instantie dekt de liefdesrelatie deze leegtes af. Maar het leven is zo ingericht dat zich gaat zuiveren van dat wat niet klopt. En bovendien wil juist het kostbare in jou tot uitdrukking komen. Dus als je nou wilt of niet, vroeg of laat word je juist op deze plekken enorm uitgedaagd. En dan ontstaat er gedoe. Er hoort ook gedoe te ontstaan. Maar kun je op dat moment samen kijken voorbij het gedoe? Heb je de bereidheid om te kijken naar waar het werkelijk over gaat? Wat er werkelijk in je geraakt wordt? Het gedoe is immers slechts een verhaal. Wat het gedoe moeilijk maakt is dat je geraakt wordt op dat stuk wat zo kwetsbaar voelt. Wat al ooit eens zo gekwetst is geweest. Wat zich in de steek gelaten heeft gevoeld, of ont-waardigd heeft gevoeld. Dat waar heel je systeem eigenlijk al een leven lang z’n best voor doet om dat niet weer te laten gebeuren. Niet weer te moeten voelen. Dat wat de relatie voor je opvulde of veilig stelde.

De collusies geven een (schijn)veiligheid. Geven je relaties een bepaalde vorm en kleur. Op het moment dat die collusies onder druk komen te staan, kun je je buitengewoon onveilig voelen, gaan twijfelen aan jezelf, aan de ander, aan de relatie. Geconfronteerd worden met leegtes, jezelf niet gezien voelen, niet de moeite waard voelen enzovoorts. Dat gebeurde nu dus ook tussen Tracy en mij;

Ik heb de neiging om hetgeen ik wil kleiner te maken, als ik weet dat ik de ander daarbij een onveilig gevoel geef of kwets. Wat inhoud dat ik het mezelf niet echt toesta te willen wat ik werkelijk wil , of het niet duidelijk communiceer en er niet echt voor ga staan. Ik ontneem daarmee mijn eigen kracht, mijn ‘eigen benen’ en ook mijn levenslust. (Iets verlangen en willen en het jezelf toestaan en het delen van jouw waarheid is overigens volstrekt iets anders dan het zomaar uit te leven). Dat doe ik overigens niet uit zozeer uit respect of liefde voor de ander (natuurlijk zit er ook iets authentieks bij), maar uit angst dat de ander mij niet fijn, leuk, ideaal of waarde-vol vindt. Tracy ontleent een gevoel van veiligheid aan iemand die laat blijken haar niet te zullen verlaten en dus ook niet zo snel iets zal willen waaruit je zou kunnen opmaken dat dat niet zo zeker is. Ze legt daarmee het gevoel van veiligheid bij de ander neer. Zie je hoe onze patronen hier naadloos in elkaar passen? Zij verzekert mij van een gevoel van leuk gevonden te worden en ik geef haar het gevoel haar nooit in de steek te laten. En zo ons te verzekeren van liefde.

Maar het moment was daar dat ik voelde dat ik mezelf niet langer klein kón en wilde maken. Ik wilde graag iets beleven op een bepaalde manier. (Met een vrouw die ik had leren kennen om je een idee te geven van waar het over ging). Ik communiceerde dat bovendien op een manier waardoor het ook nog eens leek dat ik géén rekening met Tracy wilde houden hierin en ik helemaal mijn eigen wil hierin zou volgen. Wat absoluut niet zo was en ook niet zo bedoeld was. Maar wel zo binnenkwam. En dat gaf logischerwijs een enorm gevoel van onveiligheid bij Tracy en daarmee ook bij mij. En daarmee werd het vuurtje aangestoken. En zo kwam er maanden van ‘gedoe’ rondom dit thema. Voor het grootste deel in contact, desalniettemin wel erg heftig. Maar juist omdat we de bereidheid hebben om door dit soort dingen heen te werken, de diepte mee in te gaan, komen we er zoveel meer verbonden uit. Verbonden met onszelf en met elkaar. Ik voelde hierna veel meer levenslust, voelde me minder afhankelijk van wat iemand anders vindt van wat ik wil en ben daarmee veel meer trouw aan mezelf. Ik voel meer mijn eigen kracht en eigen benen. En Tracy is veel meer haar veiligheid bij zichzelf gaan voelen en staat daarmee ook veel meer in haar kracht. En dat voelt zo vrij.

Moeilijkheden zijn kansen!

Om af te sluiten deel ik nog een quote van John Welwood, (spiritueel) psychotherapeut, dat stond in het boek ‘Eenvoudig Beminnen’ van Maud Akkermans.

Bewuste toewijding is veeleer een verbond tussen twee mensen dan tussen twee persoonlijkheden. In feite zeggen mijn partner en ik tegen elkaar: wat onze persoonlijkheden ook voor problemen met elkaar mogen hebben, wij staan eenvoudigweg niet toe dat die problemen tussen ons in komen. Als onze ego’s met elkaar overhoop liggen, weigeren we om dat onze diepere verbondenheid te laten ondermijnen – we zullen altijd weer afdalen naar dat diepere niveau om elkaar te ontmoeten. We zullen elkaar helpen om te ontwaken en alles te worden wat we zijn. We zullen ons open blijven stellen voor elkaar en het leven zelf, binnen en door onze relatie”.

Blijven voelen.

In het voorjaar schreef ik er al eens over en terugkijkend denk ik dat het waardevol is om er nog eens iets over te delen.

Ik heb in die periode echt ontzettend geleden onder gedachten en ervaringen van angst rondom verlies. Ze sluimerden al langer (natuurlijk!). En in die tijd heb ik mezelf ongemerkt sterker gemaakt voor deze periode. Door elk gevoel telkens serieus te nemen. Door mezelf serieus te nemen. Meditatie. Schrijven. Praten. Beleven. Dansen.

Begin dit jaar werd ik namelijk meegezogen in het idee dat ik de ander zou kunnen verliezen en dan niet meer zou bestaan. Dat ik geen waarde meer zou hebben. Extra getriggerd door de open relatie die wij hebben en ontdekken. En tegelijkertijd kon ik niet meer mijn gewoonlijke compensatie projecten hooghouden om de ander aan me te binden (compensatie projecten zijn handelingen, tendensen, om een bepaalde ervaring niet te hoeven beleven of door ergens heel hard te werken zodat je het mogelijke verlies kunt compenseren). Ik wilde niet van jay verwachten dat hij mij pleistertje was. Dat hij me suste en kuste en ik afgeleid werd van dat gat wat ik leek te ervaren. Het is nu bijna niet voor te stellen, maar toen een werkelijk gevoelde ervaring. Ik kreeg er last van: angsten, huilen, verkramping, het niet meer weten waar te zoeken. Maar wegrennen ging niet meer. Hup. In de angst. Neem me maar.

Tegelijkertijd voelde ik me gesteund. Toen dacht ik nog door iets buiten me. Dat moest haast wel, want waar kwam die enorme kracht anders vandaan. Nu weet ik het: uit mezelf. Dit is wat er plaats kan vinden door altijd aanwezig te zijn bij mijzelf. Dragerschap. Bewust zijn in wat er leeft en bij alles uiteindelijk te kunnen ervaren: het is goed.

Maar wat houd dat in, daar in die ‘donkerte’ zijn? Voor mij betekent het er helemaal inzitten. Niet meer vechten, maar voelen wat er echt te voelen is. Ademhalen daar, in dat moment, hoe pijnlijk ook. Niet meer verstoppen, hoe graag ik mijn ogen er voor sluit. Het niet meer onderdrukken met netflix of de pleister van de ander (bijv. In de vorm van beloftes afdwingen). Ik heb hierin heel veel zelfbegeleiding gedaan ondersteund door begeleiders van mijn opleiding. En nogmaals is onze relatie (tussen jay en mij) een stevige basis gebleken voor innerlijke ontplooiing.

Nu ben ik wat maanden verder en voel ik hoe waardevol die donkerte is geweest voor mij. Dat waar ik zo bang voor was is gevoeld en doorleefd en ervaren en het loste langzaam maar zeker op. Er kwam ruimte om er echt te zijn, echt te zitten in dat wat zo eng leek. En ik kon werkelijk voelen dat het allemaal bedacht was. De werkelijkheid was dat dat er allemaal niet zat. Er was geen gat, geen leegte, ik had dat deel van mezelf alleen nog nooit kunnen zien. Ik werd meegesleept door enome illusies die zo eng en echt leken. En door er doorheen te gaan kon ik me dat pas realiseren. Dat gat was er niet echt, er zat alleen iets wat ik tot dan toe niet wist. Wat vergeten was. En het hoefde dus niet opgevuld te worden, alleen maar weer gezien en gekend te worden.

En daar zit mijn passie ook meteen. Ik houd van dat verborgene. Ik houd ervan om daar doorheen te gaan en te zien wat er werkelijk zit. Deze hele beleving is behalve donker ook een reis geweest in zelfontdekking en een bevestiging van alles wat ik leer in mijn zelfstudie en opleiding.

Escapism

Escapism, oftewel willen ontsnappen aan wat er ook maar voelbaar is. Vele dingen kunnen dat zijn. Zoals facebook, Netflix, gamen, eten, roken, sporten, bezig blijven. Sommige van dit rijtje zijn zo slecht nog niet, maar wanneer ze ingezet worden om je af te houden van wat er gezien wil worden is het niet zo handig.

In zulke gevallen merk ik dat ik ontzettend moe ben/word van mezelf. Het stroomt niet. Alles voelt als pfffff.
En dan…

Ja met je billen bloot naar jezelf toe. Je kunt opschrijven wat jou eigenlijk bezighoud, maar waar je niet naar wilt kijken. Waarschijnlijk raak je er emotioneel van.

Of je deelt het met iemand waar je je goed en vertrouwd mee voelt.
Maar het feit is dat dit aankijken niet makkelijk is. Het is iets wat moeilijk/pijnlijk/verdrietig of lastig voelt. Anders zou je er niet zo van weglopen en je verstoppen in al die strategieën van escapism.

Wanneer je vermoedt dat dit zou kunnen spelen moedig ik je aan een rustig moment te nemen om even te zitten en je af te stemmen op je lichaam. Een soort van bodyscan en heel rustig en precies bij jezelf aanwezig te zijn. Eens een paar keer diep in en uit te ademen en te voelen hoe je er nu bij zit. Als het ware op bezoek bij jezelf. Be-zoek. Wat is er voelbaar?
En dan schrijven of vertellen wat er in je leeft.

Liefdevol en ook weer precies. En daarbij te praten vanuit ‘een gevoel van…’. Dus ‘er is een gevoel van boosheid’ ipv ‘ik ben boos’. Daarmee blijf je open voor alle andere gevoelens en emoties die ook in je leven. En geloof me, dat kunnen er een hoop tegelijk zijn.

Veel liefs, Tracy