Categorie: Blog: Kinderen

Openstaan voor je kind.

Openstaan voor je kind als het even moeilijk is. Niet als ‘opvoeder’ en de rol van ‘bewaker voor hoe het hoort’, maar gewoon écht openstaan. Hoe is het met hem/haar? Wat leeft er wérkelijk in hem of haar?

Maar wat vraagt dat eigenlijk van jou als ouder(s)?

Om er werkelijk even te zijn betekend dat je voorbij kijkt aan de waarden en normen die jij als mens en ouder belangrijk vind (en graag door wilt geven aan je kind). Die doen er nu nl niet toe. Als je daar voorbij kijkt zie je de persoon die je kind nu op dit moment is. In al zijn schoonheid en liefde. Maar misschien ook wel met moeilijkheden en onhandig gedrag. Zeker weten eigenlijk. Die heeft iedereen wel. Iederéén kent situaties, jij ook, waarbij je onhandig handelde. Misschien vanuit schaamte, angst of onzekerheid. Een kind is precies zo.

En dan?

Wanneer je in zo’n situatie bent is het het beste even helemaal uit en in te ademen. Zodat je als het ware kunt zakken in je zelf. En niet alleen vanuit je hoofd bij je kind bent, maar ook vanuit je hart en buik. Met compassie en inlevingsvermogen. En kijk eens. Gewoon kijken. Luisteren. En wat valt je op? Durf nieuwsgierig te zijn en open. Gebruik je inlevingsvermogen om aan te voelen wat je kind nu nodig heeft. Zelden is er een oplossing nodig. Maar eerder is er behoefte aan ‘er gewoon mogen zijn’. Dat alles goed is en alles welkom is. Zelfs de moeilijke gevoelens, zoals boosheid, angst, schaamte of verdriet zijn helemaal niks om bang voor te zijn. Ze zijn zelfs enorm waardevol omdat ze iets te vertellen hebben. Als wegwijzers naar de schat.

En dat klinkt misschien als een zware taak. Je hoofd zal misschien alle kanten op gaan op zoek naar een oplossing. Hoe stop je angst/verdriet/pijn? Maar je hoofd mag zich nu even erbij neerleggen dat er geen taakje is, anders dan liefdevol aanwezig zijn.

In een later stadium, bijv de volgende dag, kun je eens terugpakken met je kind over wat er gedeeld is. En wat er nodig is om daar iets aan te doen. Bijv bij een angst. Of in het geval van pesten.

Maar in den beginne is niets anders nodig dan er zijn en voor het kind een veilige plek om dat diepste te tonen. Kwetsbaarheid vergt een bedding van liefde en presentie.

Liefde in plaats van straffen.

Twee weken geleden hadden we zo’n magisch moment met Nigel (onze oudste zoon, 11 jaar), dat gewoon echt nog gedeeld moet worden. Wie weet inspireert het iemand.

Tracy haalde de jongens op van school en daar gebeurde iets tussen Tracy en Nigel waarna Nigel heel erg heftig reageerde. Vanuit ons perspectief was er in eerste instantie eigenlijk niet zoveel aan de hand. Maar Nigel werd ergens diep in geraakt. Dat kan, dat mag. Hoe hij reageerde echter, was echt niet ok. Laat ik de exacte woorden niet herhalen waarmee hij Tracy uitschold. En bovendien gaf hij haar een flinke duw. Ook hield hij er maar niet over op.

Thuisgekomen, ik was inmiddels als op de hoogte, zijn we met z’n drieën gaan zitten. Daniël (onze jongste zoon, 7 jaar) was er overigens ook bij. Ik kon aanwezig zijn als een soort van mediator en zorgde ervoor dat beide de gelegenheid kregen om hun verhaal, zo geweldloos mogelijk, te vertellen. Er ontstond vooral heel veel begrip voor en vanuit beide ‘kanten’. En natuurlijk en misschien ook wel vooral voor Nigel, die zich zo had laten gaan. Begrip voor zijn gevoel, maar wel een afkeuring van zijn onhandige expressie van dat gevoel.

Dit voelde al buitengewoon fijn en was eigenlijk niet iets nieuws. Dit doen we wel vaker zo. Maar ik zat nog ergens mee. Enerzijds voelde het goed zo en konden we het erbij laten. Maar ergens was er iets in mij wat zijn reactie zo buiten elke proportie vond, dat ik me afvroeg of hier toch niet nog een straf op moest staan. Maar ik vroeg me ook echt af wat dat nog zou bijdragen. (Als dat überhaupt al ooit iets bijdraagt). Toen herinnerde ik me dat ik ooit gelezen had van een stam, waar het gebruikelijk was om iemand die ‘kwaad’ had gedaan niet te straffen, maar om in een ritueel in een kring om hem heen te gaan staan en hun liefde en waardering voor die persoon te uiten. Ik deelde dat gegeven, waarna Tracy gelijk zei; ¨Kom laten we dat doen!”

Nigel die duidelijk zichtbaar spijt had, had hier eigenlijk niet heel erg veel trek in. Maar we lieten hem eigenlijk geen keus. Hij stond in het midden en Tracy, Daniël en ik stonden hand in hand om hem heen. Omstebeurt noemden we een kwaliteit die we bewonderen in Nigel en waarom.

Ik vind Nigel zo lief omdat…
Ik vind Nigel dapper omdat…
Ik vind Nigel zorgzaam omdat…
Ik vind Nigel grappig omdat…

Na twee zinnen liepen de tranen over zijn wangen. Even later kon hij het niet meer opbrengen om daar te staan. Als antwoord op de vraag wat er gebeurde, zei hij dat hij zoveel liefde voelde. Hij legde zijn hand ook echt op zijn hart, zo van daar voel ik het. Hij zei dat het zo groot was dat hij het nauwelijks kon toelaten. Ik heb toen op mijn knieën op de grond gezeten terwijl hij achterover leunend tegen mij aan zat, nog steeds in tranen. Tracy en Daniël aan zijn zijde om er gewoon voor hem te zijn. Vol liefde. Vol aandacht. We hebben hem helemaal laten voelen hoe welkom hij is! Het was echt zo bijzonder!

Van boosheid naar bijzonderheid.

Gisteren een mooie ervaring gehad die ik wilde delen. De dag begon best wel heftig, met een ruzie tussen mij en Nigel. Nigel was heel erg geschrokken van zijn actie en mijn reactie. Ik was zo boos dat ik even het huis uit ben gegaan. Tracy kon er zo voor Nigel zijn en ik kon even stoom afblazen. Geloof me, dat was nodig. Later heel fijn met z’n allen gepraat en fijn geknuffeld. Dat was op zich al genoeg. Maar de dag eindigde prachtig.

We besloten om met z’n vieren te mediteren en een deelronde te doen. (Nigel is 10 en Daniël 5!!) We begonnen met omstebeurt te delen met wat hij/zij moeilijk vond vandaag; fijn vond vandaag en een mooie kwaliteit noemen van de andere gezinsleden en tenslotte van zichzelf. Daarna een paar minuten gemediteerd met een soort van bodyscan. Het was inmiddels laat geworden en daarom bracht Tracy Daniël naar bed.

Nigel en ik besloten nog een oefening te doen; We gingen met gesloten ogen tegenover elkaar zitten en zeiden omstebeurt het volgende zinnetje: Als ik er vanuit ga dat ik een bijzonder mens ben dan merk ik… Dit vul je dan aan met wat je voelt of wat in je opkomt. Dat is sowieso een hele mooie oefening om te doen, maar om dat te doen met je zoon van 10 jaar, waarmee je de dag ook nog eens zo heftig begonnen bent, ja dat is echt heel erg fijn. Een aantal van zijn antwoorden: dan voel ik dat ik blij wordt. Dan voel ik dat ik het fijn vindt als anderen mij bijzonder vinden en hij sloot af met: dan voel ik dat ik echt bijzonder ben! Wauw!! <3