Categorie: Blog: Compensatieproject

Mijn innerlijke reis (2015).

k wil al een poos iets delen over mijn innerlijke reis. Er is niets dat me tegenhoudt, slechts andere zaken die telkens voorrang krijgen. Terwijl dit zo puur is. Kwetsbaar, hoewel ik er niets engs meer aan vind om het te delen. Geïnspireerd door een deling die ik gisteren zag op Facebook, besluit ik nu toch maar een deel van mijn verhaal op te schrijven. Slechts een deel, want er is eigenlijk zo verschrikkelijk veel over te vertellen.

Tijdens de eerste sessie transformational breathwork die ik ooit deed in 2006, werd ik overweldigd door een diep gevoel van schaamte. Schaamte voor wie ik ben. Een gevoel van ontoereikend zijn. Niet goed genoeg zijn. Ik dacht het eigenlijk altijd wel voor elkaar te hebben. Ik was dan ook met name geïnteresseerd in de ademwerk omdat dat misschien een mooie tool was om andere mensen te helpen om zich beter te voelen. Destijds eigenlijk nooit echt stilgestaan bij het de mogelijkheid dat ik misschien ook wel met de nodige bagage rond zou kunnen lopen. Het diep gevoel van schaamte was dus buitengewoon confronterend en overweldigend. Als een flinke klap in mijn gezicht.

Uiteindelijk onderging ik vele ademsessies o.a. in de opleiding tot ademcoach, waarin ik vaker overweldigd zou worden door tal van emoties. Echter pas toen ik bezig was met de training zijnsoriëntatie begon ik te begrijpen waar alle emoties vandaan kwamen en bovendien wat ik er mee kon. Ik begon te zien hoe groot de invloed van het gevoel van ontoereikend zijn was geweest in heel mijn leven, zonder dat ik het in de gaten had. Hoe ik ONBEWUST bezig was met het vergaren van dingen die mij een gevoel van waardigheid gaven. Respect van anderen. Zo was ik altijd bezig met het leren over voeding en fitness omdat ik merkte dat daar iets te halen viel. Ik deed mijn best om een goede man te zijn voor Tracy. Een goede vader voor mijn kinderen. Een fijne zoon. Een goede vriend. Het hebben van een fijn huis. Leuk gevonden worden door vrouwen. Om maar wat zaken te noemen.

Nou was er voor al deze zaken ook een drive bestaande uit liefde en passie, echtheid. Een drive die werkelijk van binnenuit komt. Maar het was ook allemaal ‘besmet’ met het laten zien aan de buitenwereld dat ik de moeite waard ben, om respect en liefde te krijgen. In sommige aspecten, zoals mijn werk voerde dat ook de boventoon. Als ik zou falen dreigde er eenzaamheid en het bewijs dat ik niks ben, niemand ben. (Dit noemen we in de zijnsorientatie de negatieve ramp. Ja er is ook een positieve). Nou weet ik verstandelijk wel dat dit niet op deze manier zou uitpakken. Maar dat diepe gevoel, dat gevoel van onrust, van waardeloosheid zit er wel degelijk. En het maakt ook niet uit hoeveel je je best doet, hoe goed je het ook doet, wat je ook allemaal bereikt. Dat lege gat van binnen kan nooit gevuld worden. Het was als een loodzware last op me schouders.

Toen ik dat eenmaal kon voelen, kon zien en belichamen, had ik geen idee meer wie ik werkelijk was en wat ik wilde met mijn leven. Hoe meer ik (over de jaren heen!) de gevoelens van schaamte en waardeloosheid toe kon laten, hoe meer ik de pijnlijke gebeurtenissen in mijn leven toe kon laten die dit gevoel leken te bevestigen, zoals het hebben van een vader die niet de moeite nam om in mijn leven te zijn (ondanks het zijn opgegroeid met een lieve andere vader), hoe meer ik al die gevoelens kon verwelkomen en er voor kon buigen en bovendien de bereidheid voelde om inderdaad niemand te zijn, hoe meer ik iemand werd. Hoe meer ik van binnen waardigheid en respect voelde voor mezelf. En hoe minder ik waardigheid en respect ging organiseren. Hoe meer ik op eigen benen ging staan. en ging voelen wie ik werkelijk ben, wat ik werkelijk wil in en van het leven. Ik voelde meer mannelijkheid, meer vrijheid, rust en vertrouwen.

Ben ik er dan nu? Heb ik daar helemaal geen last meer van? Heb ik nooit meer het gevoel van niet de moeite waard zijn? Nee, zeker niet. Ik heb er veel minder last van. Maar van tijd tot tijd meldt het zich weer. Soms subtiel. Soms screaming in my face. Maar het bepaald mijn leven niet meer zoals het dat deed. Zo sneaky, under the radar. Ik heb er minder last van. Want het mag er zijn. De wereld mag het weten. Ik ben een mens. Pijn en plezier maken beide deel uit van mijn leven. Ik wil geen masker meer ophebben. Dat zit in de weg. Ik wil mezelf zijn en alles wat er zich in mij voordoet verwelkomen als deel van mezelf en van het leven. Dan voel ik dat ik leef! Dan stroomt alles. Wat een mooi geschenk om vriendelijk te zijn voor jezelf…