BLOG

Onze collusies.

Eerder deelde ik iets over wat ik geschreven had over de rijkdom van de bereidheid hebben in relaties om elkaars soulmate te zijn. Je kunt een spirituele spiegelophoudende ruimte scheppende aanwezige partner zijn, zodat je samen de diepte in kunt afdalen en in contact kunt komen met het kostbare van jezelf en alles wat dat in de weg staat.

In de eerste 4 maanden van dit jaar werden Tracy en ik enorm uitgedaagd, om dat voor elkaar te zijn. We werden door het leven uitgenodigd om nog eens goed te kijken naar de thema’s in onze relatie. Niet dat er ooit sprake is geweest om de relatie te beëindigen. Maar onder een plek waar wij als het ware nog versmolten waren met elkaar in een soort ‘kinderlijke’ afhankelijkheid, werd een stevig vuurtje aangestoken. Hierdoor kwam deze plek helder in het licht en kwam daarmee flink in beweging en werd ons relatie flink op de proef gesteld.

Die onvolwassen, onhandige en vaak ook onbewuste afhankelijkheid noemen wij in de zijnsoriëntatie een collusie. Een collusie is een verbond tussen mensen waarbij je elkaar precies daar opvult (niet aanvult) op plekken die we niet goed hebben leren kennen, waar we onszelf zijn gaan dimmen, onszelf zijn gaan aanpassen aan wat we denken dat er van ons wordt verwacht. Deze plekken worden ook wel ‘leegtes’ genoemd, vandaar de term opvullen. Hoewel er in relaties ook altijd essentiële redenen zijn om bij elkaar te zijn, zijn er ook ALTIJD collusies waar een hele sterke drive vanuit gaat om bij elkaar te blijven. Immers, die leegtes zijn ontstaan op plekken waar we niet gezien zijn geweest, niet geliefd zijn geweest, niet gespiegeld zijn. En de relatie schermt dit af. Deze plekken zijn dus buitengewoon kwetsbaar en zijn omgeven door onverwerkte kwetsingen en de daarmee gecreëerde strategieën. Overigens liggen juist in deze leegtes ook vaak je grootste krachten en talenten ‘verscholen’. Het is immers het meest kostbare in ons wat het meeste kwetsbaar is voor de bejegening van anderen. En dus hetgeen wat ook veel kwetsingen heeft moeten verduren en is dus ook het stuk van onszelf wat we terugtrekken, niet verder ontwikkelen en waarin we bij een ander erkenning en liefde gaan zoeken.

Dat maakt een liefdesrelatie dus bij uitstek een kans om te helen. Want in eerste instantie dekt de liefdesrelatie deze leegtes af. Maar het leven is zo ingericht dat zich gaat zuiveren van dat wat niet klopt. En bovendien wil juist het kostbare in jou tot uitdrukking komen. Dus als je nou wilt of niet, vroeg of laat word je juist op deze plekken enorm uitgedaagd. En dan ontstaat er gedoe. Er hoort ook gedoe te ontstaan. Maar kun je op dat moment samen kijken voorbij het gedoe? Heb je de bereidheid om te kijken naar waar het werkelijk over gaat? Wat er werkelijk in je geraakt wordt? Het gedoe is immers slechts een verhaal. Wat het gedoe moeilijk maakt is dat je geraakt wordt op dat stuk wat zo kwetsbaar voelt. Wat al ooit eens zo gekwetst is geweest. Wat zich in de steek gelaten heeft gevoeld, of ont-waardigd heeft gevoeld. Dat waar heel je systeem eigenlijk al een leven lang z’n best voor doet om dat niet weer te laten gebeuren. Niet weer te moeten voelen. Dat wat de relatie voor je opvulde of veilig stelde.

De collusies geven een (schijn)veiligheid. Geven je relaties een bepaalde vorm en kleur. Op het moment dat die collusies onder druk komen te staan, kun je je buitengewoon onveilig voelen, gaan twijfelen aan jezelf, aan de ander, aan de relatie. Geconfronteerd worden met leegtes, jezelf niet gezien voelen, niet de moeite waard voelen enzovoorts. Dat gebeurde nu dus ook tussen Tracy en mij;

Ik heb de neiging om hetgeen ik wil kleiner te maken, als ik weet dat ik de ander daarbij een onveilig gevoel geef of kwets. Wat inhoud dat ik het mezelf niet echt toesta te willen wat ik werkelijk wil , of het niet duidelijk communiceer en er niet echt voor ga staan. Ik ontneem daarmee mijn eigen kracht, mijn ‘eigen benen’ en ook mijn levenslust. (Iets verlangen en willen en het jezelf toestaan en het delen van jouw waarheid is overigens volstrekt iets anders dan het zomaar uit te leven). Dat doe ik overigens niet uit zozeer uit respect of liefde voor de ander (natuurlijk zit er ook iets authentieks bij), maar uit angst dat de ander mij niet fijn, leuk, ideaal of waarde-vol vindt. Tracy ontleent een gevoel van veiligheid aan iemand die laat blijken haar niet te zullen verlaten en dus ook niet zo snel iets zal willen waaruit je zou kunnen opmaken dat dat niet zo zeker is. Ze legt daarmee het gevoel van veiligheid bij de ander neer. Zie je hoe onze patronen hier naadloos in elkaar passen? Zij verzekert mij van een gevoel van leuk gevonden te worden en ik geef haar het gevoel haar nooit in de steek te laten. En zo ons te verzekeren van liefde.

Maar het moment was daar dat ik voelde dat ik mezelf niet langer klein kón en wilde maken. Ik wilde graag iets beleven op een bepaalde manier. (Met een vrouw die ik had leren kennen om je een idee te geven van waar het over ging). Ik communiceerde dat bovendien op een manier waardoor het ook nog eens leek dat ik géén rekening met Tracy wilde houden hierin en ik helemaal mijn eigen wil hierin zou volgen. Wat absoluut niet zo was en ook niet zo bedoeld was. Maar wel zo binnenkwam. En dat gaf logischerwijs een enorm gevoel van onveiligheid bij Tracy en daarmee ook bij mij. En daarmee werd het vuurtje aangestoken. En zo kwam er maanden van ‘gedoe’ rondom dit thema. Voor het grootste deel in contact, desalniettemin wel erg heftig. Maar juist omdat we de bereidheid hebben om door dit soort dingen heen te werken, de diepte mee in te gaan, komen we er zoveel meer verbonden uit. Verbonden met onszelf en met elkaar. Ik voelde hierna veel meer levenslust, voelde me minder afhankelijk van wat iemand anders vindt van wat ik wil en ben daarmee veel meer trouw aan mezelf. Ik voel meer mijn eigen kracht en eigen benen. En Tracy is veel meer haar veiligheid bij zichzelf gaan voelen en staat daarmee ook veel meer in haar kracht. En dat voelt zo vrij.

Moeilijkheden zijn kansen!

Om af te sluiten deel ik nog een quote van John Welwood, (spiritueel) psychotherapeut, dat stond in het boek ‘Eenvoudig Beminnen’ van Maud Akkermans.

Bewuste toewijding is veeleer een verbond tussen twee mensen dan tussen twee persoonlijkheden. In feite zeggen mijn partner en ik tegen elkaar: wat onze persoonlijkheden ook voor problemen met elkaar mogen hebben, wij staan eenvoudigweg niet toe dat die problemen tussen ons in komen. Als onze ego’s met elkaar overhoop liggen, weigeren we om dat onze diepere verbondenheid te laten ondermijnen – we zullen altijd weer afdalen naar dat diepere niveau om elkaar te ontmoeten. We zullen elkaar helpen om te ontwaken en alles te worden wat we zijn. We zullen ons open blijven stellen voor elkaar en het leven zelf, binnen en door onze relatie”.

Wie gezien wilt worden.

Wie gezien wilt worden, zal zichzelf moeten laten zien.

Dát is wat mijn trainer pak hem beet 2 jaar geleden tegen me zei tijdens mijn leertherapie. Op dat moment raakten die woorden mij bijzonder diep. Ik kon de diepere waarheid ervan direct voelen in mijn lijf, waar ik op dat moment stevig in zakte. Want liet ik mezelf wel écht zien? En waarom wel en waarom niet?

In iedereen is er een verlangen om gezien te worden. Gezien in je goedheid. Bevestigd in jouw schoonheid. Begrepen in jouw willen. Erkent in jouw talenten en prestaties. Gehoord in jouw mening. Gezien worden in jouw gevoelens. Maar wat is de motivatie van dat verlangen? Heb je dan pas het gevoel dat je er dan mag zijn? Dat je dan pas de moeite waard bent? Dat je dan op waarde geschat wordt? Allemaal hele valide redenen. Maar tegelijkertijd allemaal gericht op binnenhalen van liefde en erkenning, of het vermijden van afwijzing. Wat automatisch resulteert in je best doen, hard werken, je aanpassen, je klein maken, gaan anticiperen op de ander en ga zo maar door.

Als je bij het verlangen om gezien te worden stil gaat staan, dan zou het zomaar kunnen zijn dat je tot de conclusie komt dat je jezelf eigenlijk niet ziet. Dat je jezelf als het ware in de steek hebt gelaten. Vanuit die realisatie ontstaat er ruimte voor een andere motivatie om jezelf te laten zien. Dan ga je jouw goedheid, schoonheid, je willen, je meningen, je gevoelens en je verlangens laten zien simpelweg omdat dat is wat er via jouw geleefd wilt worden. Het is wie jij bent. Het is jouw waarheid. Het is een unieke manifestatie van het kostbare dat zich via jouw wilt tonen.

Ik las ooit dat we een sterk overlevingsinstinct hebben niet zozeer zodat we als soort kunnen voortbestaan, maar omdat dat kostbare zoveel en zolang mogelijk zich via ons wilt tonen. Natuurlijk valt dat lastig te bewijzen, maar het resoneert wel met elk stukje van mijn zijn. Het leven is een geschenk en jij bent een unieke manifestatie daarvan dat zich via jouw wilt tonen aan de wereld. Hoe mooi is dat?

Het groter worden van je authentieke/diepere/harts/zijns- motivatie en het kleiner worden van je motivatie om liefde en erkenning binnen te halen, noemen we het zuiveren van de motivatie.

Door te kijken en te werken met je motivatie, en de verlangens en kwetsingen die daar onvermijdelijk mee samenhangen, kom je steeds dichter bij jezelf te staan en wordt het gemakkelijker om jezelf werkelijk te laten zien omdat je je minder afhankelijk zult voelen van de bejegening van anderen. En dat kan ik je vertellen, voelt echt heel erg fijn en vrij!

Openstaan voor je kind.

Openstaan voor je kind als het even moeilijk is. Niet als ‘opvoeder’ en de rol van ‘bewaker voor hoe het hoort’, maar gewoon écht openstaan. Hoe is het met hem/haar? Wat leeft er wérkelijk in hem of haar?

Maar wat vraagt dat eigenlijk van jou als ouder(s)?

Om er werkelijk even te zijn betekend dat je voorbij kijkt aan de waarden en normen die jij als mens en ouder belangrijk vind (en graag door wilt geven aan je kind). Die doen er nu nl niet toe. Als je daar voorbij kijkt zie je de persoon die je kind nu op dit moment is. In al zijn schoonheid en liefde. Maar misschien ook wel met moeilijkheden en onhandig gedrag. Zeker weten eigenlijk. Die heeft iedereen wel. Iederéén kent situaties, jij ook, waarbij je onhandig handelde. Misschien vanuit schaamte, angst of onzekerheid. Een kind is precies zo.

En dan?

Wanneer je in zo’n situatie bent is het het beste even helemaal uit en in te ademen. Zodat je als het ware kunt zakken in je zelf. En niet alleen vanuit je hoofd bij je kind bent, maar ook vanuit je hart en buik. Met compassie en inlevingsvermogen. En kijk eens. Gewoon kijken. Luisteren. En wat valt je op? Durf nieuwsgierig te zijn en open. Gebruik je inlevingsvermogen om aan te voelen wat je kind nu nodig heeft. Zelden is er een oplossing nodig. Maar eerder is er behoefte aan ‘er gewoon mogen zijn’. Dat alles goed is en alles welkom is. Zelfs de moeilijke gevoelens, zoals boosheid, angst, schaamte of verdriet zijn helemaal niks om bang voor te zijn. Ze zijn zelfs enorm waardevol omdat ze iets te vertellen hebben. Als wegwijzers naar de schat.

En dat klinkt misschien als een zware taak. Je hoofd zal misschien alle kanten op gaan op zoek naar een oplossing. Hoe stop je angst/verdriet/pijn? Maar je hoofd mag zich nu even erbij neerleggen dat er geen taakje is, anders dan liefdevol aanwezig zijn.

In een later stadium, bijv de volgende dag, kun je eens terugpakken met je kind over wat er gedeeld is. En wat er nodig is om daar iets aan te doen. Bijv bij een angst. Of in het geval van pesten.

Maar in den beginne is niets anders nodig dan er zijn en voor het kind een veilige plek om dat diepste te tonen. Kwetsbaarheid vergt een bedding van liefde en presentie.